Monthly Archives: januari 2019

 

Afscheidsfotografie is een tak van de fotografie die nog niet zo bekend is en tevens nog niet vaak wordt gedaan. Ik heb de eer gehad dit in 2018 voor goede vrienden te doen.
Ik kwam in contact met het jonge gezin via een collega van mijn werk. Hij had de diagnose kanker gekregen en wist dat hij niet lang meer had te leven. Zij wilden nog graag mooie foto’s met het gezin hebben. Op een warme zomerdag hebben we die samen gemaakt.
Daarna heb ik hen vaker mogen vastleggen bij mijlpalen die zij niet hadden gedacht te mogen meemaken. Making memories, daar ging het vooral om. Een vriendschap groeide.
En daar was toen die ene vraag. “We hebben wederom een speciaal verzoek aan jou. Denk er rustig over na en dan horen we graag een reactie terug. Onze wens/vraag is… of jij een foto reportage wil maken, als rouwverwerking en naslagwerk voor mij en onze kinderen, van zijn uitvaart t.z.t? En dat wil bundelen tot een eervol geheel? Lieve groet van ons xx.”
Hier hoefde ik niet lang over na te denken, ook dit zal ik met liefde voor hen doen! Ze hadden het al goed voor ogen, hoe zij dit vastgelegd wilden hebben.
Maar hoe gaat zoiets in zijn werk? Ik zocht op het internet naar afscheidsfotografen. Die zijn er nog niet echt veel. Heb vragen gesteld aan Boukje Canaan, zij geeft een opleiding in Afscheidsfotografie. Met de antwoorden die zij mij gaf, kon ik heel goed uit de voeten. Voorbeelden bij haar bekeken en het voelde enorm vertrouwd. Niet raar of akelig, nee, het wat een heel goed plan.
Het was intussen ruim een jaar geleden dat de vraag me werd gesteld, het ging slechter en de ziekte had hem in zijn greep. Hun wens was nog steeds dat ik zijn laatste reis/afscheid zou fotograferen. Mijn antwoord was nog steeds volmondig ja. Ik ging bij hen langs om nog extra dingen door te nemen, gaf een beiden knuffel ter afscheid, niet wetende dat die met hem echt onze laatste zou zijn.
Een week later liet hij in alle rust het leven en zijn geliefden los.
Hij maakte het me makkelijk, met een glimlach om zijn lippen!
Hij had een glimlach om zijn lippen. Hij maakte het me zo makkelijker om hem te fotograferen en dat deed ik met een zeer goed gevoel. Zijn gezicht, zijn handen, het speelgoedhondje van zijn zoon dat bij zijn handen was geplaatst en de tekening van zijn dochter. De bloemen in de kleuren die hij zo mooi vond in het prachtige bloemstuk aan zijn voeteneind.

Het hondje van zijn zoon, rustend tussen zijn handen. “Dan is hij straks in de goal toch bij me!”
Familie en vrienden namen afscheid. Kaarsjes aansteken, tekenen van het condoleanceregister.
Zijn kinderen raakten hem nog even aan, zijn vrouw poetste zijn bril en streelde zijn gezicht. Het plaatsen van de knoppen op de dichte kist.
Zijn gezin begeleidde hem naar de auto, zijn vrienden droegen hem het crematorium in. Toespraken, hand op de schouder, de foto van hem in de handen van de kinderen.
Het samenzijn in zijn favoriete kroeg met lekkere gehaktballen ter afsluiting. Ik heb het vastgelegd zoals zij en ik het voor ogen hadden. Vooral met veel respect voor allen.
Samen met zijn vrouw heb ik een album gemaakt, het duurde even voor ze hem liet afdrukken. Emoties kwamen daarbij los. De kinderen zullen zelf een album maken (eventueel samen met mij), dat hoort ook bij de rouwverwerking.
Al met al heb ik er een heel goed gevoel bij. Trots dat ik dit voor hen heb kunnen doen en voor mijzelf bracht dit heel wat teweeg.
Afscheidsfotografie, een tak van de fotografie die nog niet echt bekend is.
Bij mij nu wel en dit ga ik vaker doen. En dat heb ik ook gedaan, inmiddels heb ik meerdere keren een afscheid mogen vastleggen.
In januari 2020 ben ik gestart met de opleiding Bekwaam Afscheidsfotografe bij Boukje Canaan. Ik zal deze tak van fotografie dan ook vaker gaan beoefenen!
PS: Deze tekst heb ik geplaatst in overleg met de direct nabestaanden. Bewust geen namen gebruikt.
Volg en like mijn pagina op: