Monthly Archives: juli 2020

Foto van kleine luiertjes die onze haakclub voor de fotografen maakt.
Op maat voor de zwangerschapsduur.

 

Ik ben heel erg trots dat ik nu al een jaar deel uitmaak van de prachtige Stichting Still, samen met andere fotografen verzorg ik onder andere een laatste reportage van een overleden kindje met de ouders en eventueel broertjes en zusjes.
Ook in de Corona tijd gaan we daar mee door, een tijdlang weliswaar alleen in de ziekenhuizen en met een beperkte groep beschikbare fotografen. Maar nu kan het ook weer bij de mensen thuis, indien zij dit graag willen.

Zo af en toe krijgt de Stichting een vooraankondiging. Dat betekent dat er al gemeld wordt dat een ouderpaar op een bepaalde datum weet dat de inleiding voor een bevalling zal gaan plaatsvinden. Dat betekent overigens niet automatisch dat het kindje dan ook op die datum ter wereld komt. Soms duurt dat wat langer.
De datum maakt het soms wel makkelijker een fotograaf te koppelen aan de ouders. Niet iedereen is op stip en sprong beschikbaar, maar zo is het (ook voor de fotograaf) wat eenvoudiger in te plannen.

Zo ook afgelopen week. Ik reageerde in onze whatsappgroep en kreeg de contactgegevens van de ouders. Dan is het lijntje korter en kan er makkelijker worden afgesproken.
In het ziekenhuis fotograferen vonden zij toch iets te afstandelijk, ze wilden graag dat ik bij hen thuis zou komen. Dat was geen probleem.
Hun mooie zoontje had een chromosoomafwijking die niet met leven verenigbaar was en daarom kwam hij al met 19 weken op deze wereld. Hij lag al in een mooie glazen schaal in het water, toen ik bij hen kwam. (zie de uitleg over de watermethode). Zijn ouders spraken met zo veel liefde over hun kleine mannetje en we hadden eigenlijk direct een klik samen.
Ze vertelden veel over hun twee dochters, die er nu nog niet bij waren, over zichzelf en over hun kleine mannetje.
Intussen was ik al rustig wat foto’s aan het maken terwijl hij nog in het water lag. Mama haalde af en toe de condens van de glazen schaal af, en zo kon ik verder met het fotograferen van zijn voetjes. Omgeven door luchtbelletjes lagen deze bijna tegen de wand aan.

Gedurende onze gesprekken, kwamen ze op het afscheid. Het was nog niet duidelijk wanneer deze zou gaan plaatsvinden, de begrafenisondernemer kwam die avond nog bij hen op bezoek.
Ik vertelde dat ik met de opleiding Bewkaam Afscheidsfotografe ben gestart en dat knoopte de vader zich goed in de oren.

Na ongeveer anderhalf uur was ik klaar met fotograferen. De kraamhulp kwam intussen ook binnen. Tijd om te gaan dus. Zo konden zij in alle rust met haar praten.

De vader begeleidde me naar buiten en daar raakten we nog weer in gesprek over het afscheid. “Dat doe je dus ook?” vroeg hij. “Jazeker, ik heb nu een aantal keren een kinderafscheid mogen fotograferen.” Daarop reageerde de vader zeer positief. “Ik ga het overleggen straks en laat het je weten,” zei hij.

Toen ik thuis was, heb ik alvast twee foto’s van de reportage via de mail gestuurd naar hen. Van de voetjes zoals ik hiervoor had beschreven. Die wilden ze vast laten afdrukken en neerzetten, ze hadden het vermoeden dat niet iedereen hun kindje zou durven zien en dan zijn de voetjes al heel bijzonder. Zo omschreef zijn mama het ongeveer.
Dit was de reactie op deze foto’s:

 

“Heel erg mooi! Hier zijn we al heel erg blij mee. Heel erg bedankt. “

 

Ik kreeg inderdaad een dag later nog een whatsappbericht: “…We zouden het fijn vinden als jij foto’s zou kunnen maken van dit bijzondere en verdrietige moment. …”
We hebben een afspraak gemaakt en spreken later nog even de verdere details door.

Het voelt goed om deze beide vaardigheden met elkaar te combineren. Zo fijn als je de ouders ook in dit laatste stukje kunt steunen door je foto’s.
In tegenstelling tot de reportage die ik voor Stichting Still maak, zijn aan een afscheidsreportage wel kosten verbonden.

 

Je zult nooit de echte waarde van een moment weten, tot het een herinnering zal zijn.

 

Vanwege mijn werk voor onze plaatselijke krant, kreeg ik de gelegenheid hierin aandacht te geven aan Afscheidsfotografie. En daar ben ik heel erg blij mee.
Er rust nog steeds een taboe op deze tak van de fotografie en ik hoop hiermee toch een bijdrage te leveren aan het verwijderen van dat taboe.

Wilt u het ook lezen?
Klik dan vooral op deze link:

Afscheidsfotograaf, bijzonder vak

 

Bij het fotograferen van een afscheid, kom je als fotograaf dicht bij de familie. Je ziet bijzondere gebeurtenissen die zich afspelen in de tijd rond een overlijden. Ik werk als afscheidsfotograaf op gepaste afstand, maar soms mag je heel dichtbij komen.

Kinderafscheid

Zo mocht ik onlangs het afscheid van een still geboren jongetje vastleggen. Ik kende de ouders en hun familie, al ver voor deze opdracht. “Het ziekenhuis heeft ook wel een fotograaf, maar ze wil jou!” kreeg ik aan de telefoon te horen. Het voelde dan ook meteen goed om deze opdracht aan te nemen.
De week voorafgaande aan zijn afscheid ben ik bijna elke dag bij zijn ouders en familie geweest, meerdere keren per dag zelfs. Eerst in het ziekenhuis en daarna bij hen thuis. Het was erg intiem en ik werd bijna onderdeel van de familie. Daardoor kon ik echt heel dichtbij komen en dat leverde enorm veel foto’s op.

Ik kreeg na afloop het mooiste compliment dat je als afscheidsfotograaf kunt krijgen. “We hebben je totaal niet opgemerkt eigenlijk… Das niet lief zeggen, maar dat houd voor ons dus in dat je het perfect hebt gedaan! Je bent onmisbaar geweest en we zijn dankbaar voor de mooie foto’s.”

Het verdriet om hun kleine man kon ik niet onder woorden brengen, maar hopelijk spreken de foto’s voor zich.

 

Foto is in scene gezet, prematuurkistje is afkomstig van Amelius.
Met dank aan Ingrid Steins die voor me figureerde.