Dit was wat je me zei op één van mijn eerste werkdagen in de horeca van het plaatselijke zwembad. Jij was er al langer vrijwilligster dan dat ik er nu werk. Je leerde me dan ook een aantal kneepjes van het reilen en zeilen hier.
Één daarvan was het vullen van de bakken met theezakjes voor de gasten. Hoe kun je die overzichtelijk en gemakkelijk te pakken in deze bakken stoppen?
Je deed het wel even voor, want anders werd het een zooitje. Niet netjes als alles zo door elkaar zit en dan ziet niemand welke theesoort ze nou pakken!
Om en om horen de zakjes in de vakjes te komen. Het plaatje voorop en het deel dat je open maakt naar achteren. Het volgende zakje komt dan ondersteboven ervoor, ook weer met het deel dat je open maakt naar achteren en het plaatje voorop.
Zo is het een overzichtelijk geheel en ziet het er ook nog eens leuk uit, met de smalle bovenkanten en wat dikkere onderkanten naar boven.
Zo vul ik de theedozen nog steeds aan. Wanneer een ander dit niet zo heeft gedaan, haal ik ze er weer uit en stop ze er opnieuw in.
Op een gegeven moment kwam je niet meer als vrijwilligster bij ons, maar gewoon gezellig aan de bar zitten voor wat lekkers. De tosti kreeg je van ons en daarvoor voelde je wel ietwat bezwaard. Hoe dan ook, je at het met smaak op!
Ik kreeg je zover dat ik je op de foto mocht komen zetten voor Project Zenna. Gezellig in je flat op de Brink. Je was toen net 84 jaar geworden.
Die foto’s werden goed door je ontvangen, je was echt wel tevreden gelukkig.
Want ja, foto’s vond je geweldig. Elke keer dat je kwam, liet je op je mobiel de foto’s van de kinderen zien en vooral van de laatste aanwinsten in de familie.
Je scrolde door de foto’s alsof het niets was. Soms mopperend omdat juist die ene niet zo snel te voorschijn kwam. Maar altijd werden me vol liefde deze prachtige beelden getoond.
En natuurlijk aan iedereen die ze maar wilde zien.
Eerst kwam je nog met je eigen auto, maar helaas kreeg de COPD je in zijn greep en lukte dat niet meer. De zuurstof moest elke keer weer mee gezeuld worden, dat vond je wel vervelend trouwens. Het werd een onderdeel van je leven.
Ik bracht je na een bezoek zelf naar huis, dan hoefde je niet iemand anders te regelen of het busje. In de auto waren we dan heerlijk aan het kletsen en de rit naar Zutphen was zo voorbij!
Je bezoekjes werden steeds schaarser. Via WhatsApp bleef je nog op de hoogte van alles wat er hier gebeurde. Je reageerde niet altijd meer.
De laatste keer dat je kwam, was samen met je beste vriendin. Je kwam bij ons zitten tijdens de pauze en dat was enorm gezellig. Vermoeid maar voldaan bracht zij je weer thuis.
En toen was daar het bericht dat je in het hospice was opgenomen. Ik schrok, maar begreep ook dat het niet anders meer kon. Ik appte je om een afspraak te maken. Je reageerde binnen twee minuten en wilde me ook graag zien. Op je verjaardag kwam ik bij je, je vertelde honderduit en mopperde op de schoonmaakster. Haha dat kon je ook toen nog goed!
Ik kreeg een stukje gebak en een heerlijk kopje thee. Je berustte in het feit dat je misschien niet meer zo lang had. “Het is goed zo hoor, zo benauwd zijn is ook niet alles! Ik hoop wel dat ik zomaar ineens niet meer wakker wordt of zo ..”
De dames daar verzorgden je enorm goed. Je leefde weer helemaal op en even was er sprake van dat je naar een andere plek zou gaan. Te goed voor een hospice.
Het werd echter duidelijk dat je kaarsje langzaam aan het uitgaan was. Je bent gelukkig rustig weggegleden en je was niet alleen.
Deze week was je afscheid. Samen met 2 collega’s was ik erbij. En met dat we richting de aula liepen, zag één van hen je foto op de muur geprojecteerd. “Kijk nou Marion, die heb jij toch gemaakt?”
Je kleinzoon had me kort na je overlijden geappt om een foto, alleen was de gevraagde niet van mijn hand. Daarop stuurde ik de foto’s die ik vier jaar geleden van je maakte.
En één daarvan zag iedereen die de aula in kwam lopen, in vol ornaat geprojecteerd op de muur.
Ik schoot er even vol van. Dit was ook precies de foto die jijzelf de mooiste vond van de serie!
Dag mooi en lief mens. Blij je gekend te hebben en dank je wel voor je vriendschap en lessen.
Je blijft in mijn gedachten en vooral wanneer ik de theedozen open voor de gasten van zwembad Rhienderoord.
