Afscheidsfotografie

 

“Waarom wij foto’s hebben laten maken van het afscheid? Nou daarom!”

Als mensen horen dat ik de opleiding Bekwaam Afscheidsfotografe volg, krijg ik nogal eens de vraag: “Waarom zou ik mijn afscheid of dat van een familielid willen laten fotograferen? Wat is de meerwaarde daarvan?”
Om daar een antwoord op te kunnen geven, ben ik op bezoek gegaan bij het gezin waar ik het afscheid van de vader heb mogen fotograferen.
Zij hadden mij de vraag al eerder gesteld, het gezin kende ik al enkele jaren. Samen herinneringen vastgelegd, vanwege de ziekte van de vader. En het was eigenlijk een logisch gevolg voor hen, dat ik dan ook zijn afscheid zou vastleggen. De vorige reportages waren verwerkt in fotoboeken en waren, vooral voor de kinderen, herinneringen aan hun vader en het gezin samen.
“We hebben alles wel in onze verbeelding, maar dat vervaagd! Met de foto’s ben je zo weer in de situatie van toen. Ook de foto’s van de heerlijke shoots die we in aanloop naar zijn afscheid hebben gemaakt. Je herinneringen vervagen en dan is het zo fijn om de albums er af en toe bij te pakken!”

 

Zo is het allemaal zichtbaar en makkelijker te delen met anderen.

 

Het laatste album met hun vader en echtgenoot, staat voor het grijpen in de serre van hun huis. Regelmatig wordt het bekeken. En daar springen dan enkele foto’s er boven uit, voor bijna elk gezinslid. Zijn vrouw krijgt geen genoeg van de foto’s van zijn gevouwen handen. “Dan voel ik zijn handen weer in de mijne, ben ik dus echt terug naar het gevoel van toen.” Maar ook de foto’s van het uit huis halen van de overledene en het plaatsen van de kist in de auto. “Die zijn mijzelf het meest dierbaar, want dat was het moeilijkste die dag,” vertelde zijn vrouw. Het feit dat ik er moest flitsen, het was namelijk vroeg in de ochtend in december, was hen niet eens opgevallen. “Dat heb ik niet gemerkt!” Als hun zoon, tijdens ons gesprek, thuis komt, pakt hij meteen het fotoalbum en stopt met bladeren bij diezelfde foto’s. “Dit was zo mooi mama!”

Er is ook een beeldopname gemaakt in het crematorium, maar die is zeker nog niet zo vaak bekeken als het album. Die pak je toch makkelijker en leg je weg als je genoeg hebt gezien.

De kinderen waren nog zo jong toen hun vader overleed. De bedoeling was dat het fotoalbum dan ook juist voor hen een soort van naslagwerk zou worden. Een herinnering vastgelegd, net zoals tijdens de andere fotoshoots samen. Je eigen herinneringen aan iemand vervagen, maar nu kunnen zij het voor altijd terug zien en zo ook teruggaan in de tijd. Zien wie er destijds naast je stonden op bepaalde momenten. Zo zag de echtgenote pas op de foto’s dat haar goede vriend rechts naast haar stond, terwijl ze altijd dacht dat hij links stond. Details van een hand op de schouder, de blik van de kinderen met zijn foto omklemd in hun eigen handen.

“Het was echt een bewuste keuze om je te vragen, om ook dit laatste stukje vast te leggen voor ons. Een verlengde van wat je daarvoor al als herinneringen met ons had kunnen vastleggen. Een naslagwerk voor onze kinderen en mijzelf. En wat zijn we allemaal blij dat we deze keuze hebben gemaakt!”

 

Een foto is een retourtje naar een moment, dat anders zal worden vergeten!

 

 

 

Volg en like mijn pagina op:

 

Afscheidsfotografie is een tak van de fotografie die nog niet zo bekend is en tevens nog niet vaak wordt gedaan. Ik heb de eer gehad dit in 2018 voor goede vrienden te doen.
Ik kwam in contact met het jonge gezin via een collega van mijn werk. Hij had de diagnose kanker gekregen en wist dat hij niet lang meer had te leven. Zij wilden nog graag mooie foto’s met het gezin hebben. Op een warme zomerdag hebben we die samen gemaakt.
Daarna heb ik hen vaker mogen vastleggen bij mijlpalen die zij niet hadden gedacht te mogen meemaken. Making memories, daar ging het vooral om. Een vriendschap groeide.
En daar was toen die ene vraag. “We hebben wederom een speciaal verzoek aan jou. Denk er rustig over na en dan horen we graag een reactie terug. Onze wens/vraag is… of jij een foto reportage wil maken, als rouwverwerking en naslagwerk voor mij en onze kinderen, van zijn uitvaart t.z.t? En dat wil bundelen tot een eervol geheel? Lieve groet van ons xx.”
Hier hoefde ik niet lang over na te denken, ook dit zal ik met liefde voor hen doen! Ze hadden het al goed voor ogen, hoe zij dit vastgelegd wilden hebben.
Maar hoe gaat zoiets in zijn werk? Ik zocht op het internet naar afscheidsfotografen. Die zijn er nog niet echt veel. Heb vragen gesteld aan Boukje Canaan, zij geeft een opleiding in Afscheidsfotografie. Met de antwoorden die zij mij gaf, kon ik heel goed uit de voeten. Voorbeelden bij haar bekeken en het voelde enorm vertrouwd. Niet raar of akelig, nee, het wat een heel goed plan.
Het was intussen ruim een jaar geleden dat de vraag me werd gesteld, het ging slechter en de ziekte had hem in zijn greep. Hun wens was nog steeds dat ik zijn laatste reis/afscheid zou fotograferen. Mijn antwoord was nog steeds volmondig ja. Ik ging bij hen langs om nog extra dingen door te nemen, gaf een beiden knuffel ter afscheid, niet wetende dat die met hem echt onze laatste zou zijn.
Een week later liet hij in alle rust het leven en zijn geliefden los.
Hij maakte het me makkelijk, met een glimlach om zijn lippen!
Hij had een glimlach om zijn lippen. Hij maakte het me zo makkelijker om hem te fotograferen en dat deed ik met een zeer goed gevoel. Zijn gezicht, zijn handen, het speelgoedhondje van zijn zoon dat bij zijn handen was geplaatst en de tekening van zijn dochter. De bloemen in de kleuren die hij zo mooi vond in het prachtige bloemstuk aan zijn voeteneind.

Het hondje van zijn zoon, rustend tussen zijn handen. “Dan is hij straks in de goal toch bij me!”
Familie en vrienden namen afscheid. Kaarsjes aansteken, tekenen van het condoleanceregister.
Zijn kinderen raakten hem nog even aan, zijn vrouw poetste zijn bril en streelde zijn gezicht. Het plaatsen van de knoppen op de dichte kist.
Zijn gezin begeleidde hem naar de auto, zijn vrienden droegen hem het crematorium in. Toespraken, hand op de schouder, de foto van hem in de handen van de kinderen.
Het samenzijn in zijn favoriete kroeg met lekkere gehaktballen ter afsluiting. Ik heb het vastgelegd zoals zij en ik het voor ogen hadden. Vooral met veel respect voor allen.
Samen met zijn vrouw heb ik een album gemaakt, het duurde even voor ze hem liet afdrukken. Emoties kwamen daarbij los. De kinderen zullen zelf een album maken (eventueel samen met mij), dat hoort ook bij de rouwverwerking.
Al met al heb ik er een heel goed gevoel bij. Trots dat ik dit voor hen heb kunnen doen en voor mijzelf bracht dit heel wat teweeg.
Afscheidsfotografie, een tak van de fotografie die nog niet echt bekend is.
Bij mij nu wel en dit ga ik vaker doen. En dat heb ik ook gedaan, inmiddels heb ik meerdere keren een afscheid mogen vastleggen.
In januari 2020 ben ik gestart met de opleiding Bekwaam Afscheidsfotografe bij Boukje Canaan. Ik zal deze tak van fotografie dan ook vaker gaan beoefenen!
PS: Deze tekst heb ik geplaatst in overleg met de direct nabestaanden. Bewust geen namen gebruikt.
Volg en like mijn pagina op: