Stichting Still

Foto van kleine luiertjes die onze haakclub voor de fotografen maakt.
Op maat voor de zwangerschapsduur.

 

Ik ben heel erg trots dat ik nu al een jaar deel uitmaak van de prachtige Stichting Still, samen met andere fotografen verzorg ik onder andere een laatste reportage van een overleden kindje met de ouders en eventueel broertjes en zusjes.
Ook in de Corona tijd gaan we daar mee door, een tijdlang weliswaar alleen in de ziekenhuizen en met een beperkte groep beschikbare fotografen. Maar nu kan het ook weer bij de mensen thuis, indien zij dit graag willen.

Zo af en toe krijgt de Stichting een vooraankondiging. Dat betekent dat er al gemeld wordt dat een ouderpaar op een bepaalde datum weet dat de inleiding voor een bevalling zal gaan plaatsvinden. Dat betekent overigens niet automatisch dat het kindje dan ook op die datum ter wereld komt. Soms duurt dat wat langer.
De datum maakt het soms wel makkelijker een fotograaf te koppelen aan de ouders. Niet iedereen is op stip en sprong beschikbaar, maar zo is het (ook voor de fotograaf) wat eenvoudiger in te plannen.

Zo ook afgelopen week. Ik reageerde in onze whatsappgroep en kreeg de contactgegevens van de ouders. Dan is het lijntje korter en kan er makkelijker worden afgesproken.
In het ziekenhuis fotograferen vonden zij toch iets te afstandelijk, ze wilden graag dat ik bij hen thuis zou komen. Dat was geen probleem.
Hun mooie zoontje had een chromosoomafwijking die niet met leven verenigbaar was en daarom kwam hij al met 19 weken op deze wereld. Hij lag al in een mooie glazen schaal in het water, toen ik bij hen kwam. (zie de uitleg over de watermethode). Zijn ouders spraken met zo veel liefde over hun kleine mannetje en we hadden eigenlijk direct een klik samen.
Ze vertelden veel over hun twee dochters, die er nu nog niet bij waren, over zichzelf en over hun kleine mannetje.
Intussen was ik al rustig wat foto’s aan het maken terwijl hij nog in het water lag. Mama haalde af en toe de condens van de glazen schaal af, en zo kon ik verder met het fotograferen van zijn voetjes. Omgeven door luchtbelletjes lagen deze bijna tegen de wand aan.

Gedurende onze gesprekken, kwamen ze op het afscheid. Het was nog niet duidelijk wanneer deze zou gaan plaatsvinden, de begrafenisondernemer kwam die avond nog bij hen op bezoek.
Ik vertelde dat ik met de opleiding Bewkaam Afscheidsfotografe ben gestart en dat knoopte de vader zich goed in de oren.

Na ongeveer anderhalf uur was ik klaar met fotograferen. De kraamhulp kwam intussen ook binnen. Tijd om te gaan dus. Zo konden zij in alle rust met haar praten.

De vader begeleidde me naar buiten en daar raakten we nog weer in gesprek over het afscheid. “Dat doe je dus ook?” vroeg hij. “Jazeker, ik heb nu een aantal keren een kinderafscheid mogen fotograferen.” Daarop reageerde de vader zeer positief. “Ik ga het overleggen straks en laat het je weten,” zei hij.

Toen ik thuis was, heb ik alvast twee foto’s van de reportage via de mail gestuurd naar hen. Van de voetjes zoals ik hiervoor had beschreven. Die wilden ze vast laten afdrukken en neerzetten, ze hadden het vermoeden dat niet iedereen hun kindje zou durven zien en dan zijn de voetjes al heel bijzonder. Zo omschreef zijn mama het ongeveer.
Dit was de reactie op deze foto’s:

 

“Heel erg mooi! Hier zijn we al heel erg blij mee. Heel erg bedankt. “

 

Ik kreeg inderdaad een dag later nog een whatsappbericht: “…We zouden het fijn vinden als jij foto’s zou kunnen maken van dit bijzondere en verdrietige moment. …”
We hebben een afspraak gemaakt en spreken later nog even de verdere details door.

Het voelt goed om deze beide vaardigheden met elkaar te combineren. Zo fijn als je de ouders ook in dit laatste stukje kunt steunen door je foto’s.
In tegenstelling tot de reportage die ik voor Stichting Still maak, zijn aan een afscheidsreportage wel kosten verbonden.

 

Je zult nooit de echte waarde van een moment weten, tot het een herinnering zal zijn.

 

 

Wanneer ik voor Stichting Still op pad ga, krijg ik informatie mee over het kindje dat ik ga fotograferen. Met hoeveel weken is het geboren, waar wordt ik verwacht voor het maken van de foto’s en of er gebruik wordt gemaakt van de watermethode.
Niet iedereen kent deze term en ik wil dan ook graag uitleggen wat de watermethode nou eigenlijk is.

Watermethode?

De watermethode is eigenlijk het nabootsen van de situatie van het kindje in de baarmoeder. Daar heeft het tot aan de geboorte doorgebracht in het vruchtwater. En de naam zegt het al, water.
Als een kindje te vroeg wordt geboren, om welke reden dan ook, is water dan ook de beste omgeving voor de nog kwetsbare huid van het kindje. Deze methode wordt pas een aantal jaar toegepast, maar het is zo mooi en bijzonder om te zien!

Ik fotografeer nu bijna een jaar voor Stichting Still en tot nu toe is het nog maar één keer voorgekomen, dat er niet voor de watermethode was gekozen.

Wat zijn dan de voordelen?

De voordelen voor de watermethode zijn legio.
* In het water (‘gewoon’ koud kraanwater, met eventueel ijsblokjes) neemt het kindje de foetushouding weer aan.
* De huid van het kindje wordt lichter en mooi roze.
* Het zweeft als het ware in het water.
* Het kindje kan aangeraakt worden en omdat het er heel mooi uit blijft zien, kan familie zo makkelijker afscheid nemen.
* Foto’s maken is soms nog eenvoudiger dan uit het water. Het kan immers van alle kanten vastgelegd worden.
* Het kindje kan zonder problemen uit het water worden gehaald om even vast te houden en eventueel voorzichtig te knuffelen.
* De watermethode is erg eenvoudig. Een doorzichtige plastic of glazen bak(je) met of zonder deksel is namelijk al voldoende. En dat wordt gevuld met koud kraanwater. Het water dient elke dag een aantal keer verschoond te worden. Het bakje kan eventueel in de koelkast worden gezet, om het koel te houden. Voor elke duur van de zwangerschap zijn bakjes op maat te vinden.
* Sommige ouders vinden het heel erg mooi om kleine bloemetjes in het water te leggen, voor het fotograferen van hun kindje. Die blijven dan mooi drijven rondom het kindje bijvoorbeeld.
* Het kindje kan tot aan het moment van het afscheid in het water ‘opgebaard’ blijven.

Zelf vindt ik dit voor de ouders een heel fijne manier om het kindje te kunnen blijven bekijken. In vroeger tijden werden de kindjes in mandjes of kistjes gelegd en zo opgebaard. Met de watermethode blijven ze veel langer ‘mooi’ en verkleuren ze minder snel.

 

 

Vanaf begin juli 2019 mag ik mij fotografe noemen bij Stichting Still.

Stichting Still Fotografie biedt kostenloos een fotoreportage aan voor familie van een ernstig ziek kind of ouder. Ook verzorgt ze de fotografie van zieke, stervende of overleden baby’s. Deze foto’s maken wij in de ziekenhuizen en soms in de thuisomgeving.
Het jaar is nog maar net begonnen, toch heb ik al weer wat reportages voor Stichting Still mogen maken. We maken het als Stichting mee, dat er op één dag zelfs 12 oproepen binnen kwamen vanuit heel Nederland.
Best veel, hoor ik u denken.
Maar bedenkt u zich dan, dat er nog niet zo lang geleden nog werd gedacht dat overleden kindjes maar bij de moeder moesten worden weggehaald en ze deze niet eens hebben gezien. Dus ook niet weten of het een jongetje of een meisje was. Dat was beter, dacht men toen, want zo kende de moeder het kind niet, dus kon het geen band hebben en voelen. Men besefte zich helemaal niet, dat het eerste bericht van een zwangerschap al de eerste band met het kindje vormde.
Gelukkig weet men dit nu wel en worden de ouders nu goed begeleid en het kindje niet weggemoffeld. Dat is misschien ook meteen de reden waarom het taboe langzaam aan verdwijnt. Ik hoor steeds vaker: “Wat mooi dat je dit doet, was dat in mijn tijd ook maar zo geweest! Dan had ik tenminste foto’s gehad, nu is er alleen mijn eigen herinnering.”

Hoe gaan wij te werk?

Een oproep voor een reportage komt bij de Stichting binnen via het ziekenhuis of de ouders zelf. Dan wordt de oproep gedeeld in de whatsappgroep in de desbetreffende provincie, dat kan op elk tijdstip op de dag zijn. Ik zit zelf in de groep voor de provincie Gelderland. Als ik beschikbaar ben, reageer ik. Dat doe ik zo veel als mogelijk.
Dan krijg ik de gegevens van het kindje in een privéberichtje, zo kan ik mij voorbereiden op de shoot. Via onze eigen haakgroep hebben we diverse dekentjes en mutsjes tot onze beschikking, ook knuffeltjes voor broertjes/zusjes. Ik neem mee wat van toepassing is voor de shoot en ga op weg naar het sterrenkindje en de ouder(s). Dat kan een ziekenhuis zijn maar soms is met kindje al thuis en ga ik daar heen.
In mijn voorbeeld ga ik van een ziekenhuisbezoek uit.

Bij aankomst bij de afdeling Verloskunde in het ziekenhuis, maak ik mij bekend als zijnde de fotografe voor Stichting Still. De verpleging brengt me dan naar de kamer waar men op mij wacht. Ik maak kennis met de ouders en eventuele andere aanwezigen en vraag de naam van hun sterrenkindje. Het noemen van de naam is erg belangrijk voor de ouders.
Het liefst bespreek ik eerst wat ik ga doen en wat zij bijvoorbeeld zelf graag op de foto’s terug willen zien. Soms is het allemaal zo ingrijpend geweest, dat ze alles maar over zich heen laten komen en ik dan maar gewoon begin.
Ik maak foto’s van het kindje, met de ouders en eventuele broertjes/zusjes. Tussendoor laat ik foto’s zien op het schermpje van de camera. Zo hebben zij alvast een indruk. Daarbij let ik vooral op details, de handjes en voetjes, oortjes, neusje en mond.
Als laatste fotografeer ik een formulier waarop zij hun gegevens hebben genoteerd, zo is duidelijk welk kindje hier is gefotografeerd. Hierop heb ik mijn naam, de datum en de locatie genoteerd.
Soms ben ik er een half uurtje, maar ben ook al eens 2 uur aan het fotograferen geweest. Ik was bijvoorbeeld bij één van de kinderen aanwezig bij het maken van voet-/handafdrukjes in inkt en klei. Dat wilde de vader erg graag vastgelegd hebben.
Iedere keer/situatie is anders, ieder mens is anders en gaat op haar/zijn manier om met verdriet.
Na het afscheid ga ik weer naar huis en heb verder geen contact meer met de familie. Dat loopt verder via Stichting Still.
Thuis bekijk ik de foto’s op mijn laptop, ik zoek de mooiste uit en zet die tevens om in zwartwit. De foto’s stuur ik daarna via wetransfer door naar Stichting Still. Zij zorgen dat de foto’s bij de ouders terecht komen.
Als fotografen van Stichting Still hebben wij een eigen besloten Facebookpagina, daar kunnen wij ervaringen/gevoelens met elkaar delen en dat is heel erg fijn. Een moeder vroeg mij eens: “Als je zo terug gaat, dan ben je het zeker weer vergeten?!” Dat is zeker niet het geval, ze blijven me bij, want ik ben ook maar gewoon een mens. Gevoelens zijn mij zeker niet vreemd! En dus is het fijn deze te kunnen delen met andere fotografen en soms gewoon thuis, zonder verder in detail te treden.
Het lijkt me bovendien voor iedereen duidelijk, dat de de foto’s die ik hiervoor maak, niet geplaatst worden op mijn website! De foto hierboven is van de Stichting.
Voor ouders én voor ziekenhuizen wordt de fotografie ALTIJD kosteloos uitgevoerd.
Still fotografie is werkzaam in heel Nederland. Ik val zelf in de groep van de provincie Gelderland, met soms een uitstapje naar de aangrenzende provincies.
Stichting Still is voor dringende aanvragen 24/7 bereikbaar op het telefoonnummer: 06-333 6969 7

Op de website
Stichting Still kunt u ons ook ondersteunen via een donatie. Zo kunnen wij ons blijven inzetten voor deze prachtige Stichting.
Alvast dank hiervoor!