Dit verhaal begint eigenlijk jaren geleden.
Het zoontje van vrienden komt te overlijden op 5 jarige leeftijd.
Om hem te gedenken wordt er voor zijn lagere school een boom geplant. Enkele jaren later overlijd zijn juf en ook voor haar wordt een boom geplant.
De beide bomen zijn kastanjes en ze groeien gezamelijk uit tot prachtige bomen. De moeder hangt ieder jaar weer een aantal voedernetjes voor de vogels in de takken, zo blijft het er levendig.
De kinderen van de school weten niet altijd wat ze daar aan het doen is, sommigen horen thuis het verhaal van de bomen.
De school wordt op een gegeven moment gesloopt. De bomen blijven staan.
Er komen plannen voor nieuwe bebouwing en er wordt hemel en aarde bewogen zodat ze er kunnen blijven.
Maar dan… Dan komt er het bericht dat zijn boom ziek is, verzwakt zelfs in de loop der tijd. Het is geen fijn bericht, want de boom zal moeten worden gekapt.
Ik lees het op Facebook en bedenk me geen seconde. Ik reageer eronder met de vraag of ze er geen blijvende herinnering van wil laten maken. Ik ken een kunstenaar in Brummen die dat misschien wel kan. Heb hem al eens ontmoet tijdens een Roefeldag en hij maakt de mooiste dingen van hout.
Ik geef zijn gegevens door en zij neemt contact op. Hij reageert enthousiast en wil dit voor hen doen!
Geweldig!
Op vrijdag 13 februari 2026 zal de boom worden gekapt, stuurt mama mij in een app bericht.
Ik vraag of ik erbij mag zijn en of ik mijn camera mag meenemen. Dat mag, ik heb hen immers in contact gebracht met de man die er iets moois van gaat maken. Hij zal er ook bij zijn. Zo kan hij meteen meekijken welk deel het beste is om te verwerken tot iets moois.
Die vrijdagochtend is het behoorlijk koud. “Hadden we dit maar in de zomer afgesproken,” verzucht papa tegen me terwijl we elkaar begroeten.
Er ligt bouwmateriaal naast de boom en daar zit een bouwhek omheen. Zo kunnen we niet bij de boom komen.
Wanneer de heren van de gemeente arriveren, zij stonden eerst bij een andere dode boom op ons te wachten, vertellen we hen dat het bouwhek dicht zit met klemmen. Ze waren hiervan niet op de hoogte en moeten terug naar de werf voor gereedschap. Dan gaat het hek open met hulp van de vader en het wordt aan de kant van het lege veld erachter opengezet. De bedoeling is dat de boom daar heen zal vallen. De eerste zaagsnedes worden gezet.
Tijdens het zagen met de kettingzaag horen we ineens een ferme knap in de boom. Hij helde al over richting de weg maar dat is nu nog meer geworden! Het hek wordt verder geopend.
Toch maar de weg afzetten en een touw erbij om hem de andere kant op te trekken.
Dat is echter geen optie meer, de boom helt steeds verder richting de weg. De bewoners aan de overkant maar even waarschuwen en vragen hun auto weg te halen. We willen immers geen schade veroorzaken.
De moeder zegt tegen me: “Natuurlijk gaat alles weer anders dan we gepland hebben. Dat is het hele verhaal al van deze boom. Dat hoort er blijkbaar gewoon bij!”
Ik sta klaar met mijn camera om de val vast te leggen. Dat lukt en er klinkt gekraak wanneer de takken de straat raken.
De ouders en zus staan een stukje verder op. Mama met de tranen in de ogen.
Want het is toch een soort van afsluiting.
Wanneer de boom op de weg ligt, worden de takken eraf gezaagd.
Dan kan de kunstenaar naar voren komen om samen met de familie een deel uit te kiezen dat hij voor hen gaat verwerken.
De stam ligt op de grond, ze kiezen samen een deel uit.
De boom heeft een mooie tekening van binnen zie ik.
Voor beide zussen wordt er een schijf afgezaagd, zo hebben beiden alvast een stuk van de boom. Op de foto houdt één van hen beide schijven vast. Papa neemt ze over, want ze zijn best wel zwaar.
Zijn grote handen naast de kleine zwammen.
Een groter deel zal bewerkt worden voor de ouders en ook de zussen. Wat het precies zal worden, een bol waarschijnlijk, zal ik op een later moment van de moeder vernemen. De kunstenaar laat het eerst goed drogen, ook de binnenkant van de boom is behoorlijk vochtig.
Kortom, het is maar goed dat ze nu hebben afgesproken om de boom te laten kappen, de zomer had hij niet meer gehaald.
Moeder zegt me nog zacht: “Bijzonder eigenlijk. Op Valentijnsdag werd duidelijk dat ik zwanger van hem was. Nu, de dag voor Valentijn, wordt zijn boom gekapt.”
Ook deze dag is nu onlosmakelijk met hem verbonden.
Voor mij was het bijzonder om hierbij aanwezig te mogen zijn. Ik voelde me vereerd als vriendin en als fotograaf.
De foto’s heb ik hen al geleverd en moeder vroeg me of ze een foto mocht gebruiken voor haar Facebookbericht. Een vraag die uiteraard helemaal niet nodig was!
Ik hoop dat deze reportage voor hen een belangrijk verslag is geworden van wat er gebeurde deze ochtend.
Een moment als deze vastleggen past precies in mijn straatje als fotograaf. Het is immers ook een soort afscheid en dat wilde ik graag voor de familie vereeuwigen.
Wanneer het verhaal van de boom je vreemd in de oren klinkt, zoek dan maar eens op berichten over de deze boom Brummen.
Op verzoek van zijn familie heb ik hun namen niet genoemd.
